FolioCorpusŚrīmad-Bhāgavatam

Śrīmad-Bhāgavatam 9.16.13

रेणुका दु:खशोकार्ता निघ्नन्त्यात्मानमात्मना । राम रामेति तातेति विचुक्रोशोच्चकै: सती ॥ १३ ॥
reṇukā duḥkha-śokārtā
[renukaa duhkha-shokaartaa]
nighnanty ātmānam ātmanā
[nighnanty aatmaanam aatmanaa]
rāma rāmeti tāteti
[raama raameti taateti]
vicukrośoccakaiḥ satī
[vichukroshochchakaih satee]
reṇukā — Reṇukā, the wife of Jamadagni duḥkha-śoka-artā — being very much aggrieved in lamentation (over her husband’s death) nighnantī — striking ātmānam — her own body ātmanā — by herself rāma — O Paraśurāma rāma — O Paraśurāma iti — thus tāta — O my dear son iti — thus vicukrośa — began to cry uccakaiḥ — very loudly satī — the most chaste woman.
Blended reading (Sanskrit + English inline)
reṇukā duḥkha-śokārtā
reṇukā
Reṇukā, the wife of Jamadagni
duḥkha-śoka-artā
being very much aggrieved in lamentation (over her husband’s death)
nighnanty ātmānam ātmanā
nighnantī
striking
ātmānam
her own body
ātmanā
by herself
rāma rāmeti tāteti
rāma
O Paraśurāma
rāma
O Paraśurāma
iti
thus
tāta
O my dear son
iti
thus
vicukrośoccakaiḥ satī
vicukrośa
began to cry
uccakaiḥ
very loudly
satī
the most chaste woman.
Lamenting in grief for the death of her husband, the most chaste Reṇukā struck her own body with her hands and cried very loudly, “O Rāma, my dear son Rāma!”
Viśvanātha Cakravartī Ṭhākura Gauḍīya
Translation
Pained with lamentation and grief, Reṇukā struck her body with her hands and cried very loudly, "O Rāma, dear son Rāma!"
Reṇukā strikes her own body and cries 'O Rāma, O my son!' Devotional grief calls out for the protector by name — and that call carries across any distance.
Reflection Questions
  • Whose name am I calling in moments of crisis — and is it the Name that can actually save me?
  • When did I last let grief itself become a call to the Lord rather than a private collapse?
📝 My note

← Read full Chapter 16