FolioCorpusBhakti-rasāmṛta-sindhu

Bhakti-rasāmṛta-sindhu .4.72

mohaḥ –
[mohah –]
kuṭumbini manas taṭe vidhuratāṁ vidhatse kathaṁ
[kutumbini manas tate vidhurataam vidhatse katham]
prasāraya dṛśaṁ manāk tava sutaḥ puro vartate |
[prasaaraya drisham manaak tava sutah puro vartate |]
idaṁ gṛhiṇi gṛhaṁ na kuru śūnyam ity ākulaṁ
[idam grihini griham na kuru shoonyam ity aakulam]
sa śocati tava prasūṁ yadu-kulendra nandaḥ pitā ||72||
[sa shochati tava prasoom yadu-kulendra nandah pitaa ||72||]
Blended reading (Sanskrit + English inline)
mohaḥ –
kuṭumbini manas taṭe vidhuratāṁ vidhatse kathaṁ
prasāraya dṛśaṁ manāk tava sutaḥ puro vartate |
idaṁ gṛhiṇi gṛhaṁ na kuru śūnyam ity ākulaṁ
sa śocati tava prasūṁ yadu-kulendra nandaḥ pitā ||72||
Moha (vacant mind): “Dear wife! Why are you suffering so much in your mind? Open your eyes and see. Your son is standing in front of you. Dear wife! Do not make this house empty.” O king of the Yadu dynasty! In this way, your father Nanda reveals his grief to Your mother.

When Nanda Mahārāja was accused by Mother Yaśodā of being “hardhearted,” he replied, “My dear Yaśodā, why are you becoming so agitated? Kindly look more carefully. Just see, your son Kṛṣṇa is standing before you! Don’t become a madwoman like this. Please keep my home peaceful.” And Kṛṣṇa was informed by some friend that His father Nanda was also in illusion in this way, in separation from Him.

— A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupāda
📝 My note

← Read full Chapter 3.4