FolioCorpusCaitanya-caritāmṛta

Caitanya-caritāmṛta 19.207-209

sā ca mene tadātmānaṁ variṣṭhāṁ sarva-yoṣitām hitvā gopīḥ kāma-yānā mām asau bhajate priyaḥtato gatvā vanoddeśaṁ dṛptā keśavam abravīt na pāraye ’haṁ calituṁ naya māṁ yatra te manaḥevam uktaḥ priyām āha skandham āruhyatām iti tataś cāntardadhe kṛṣṇaḥ sā vadhūr anvatapyata
[saa cha mene tadaatmaanam varishthaam sarva-yoshitaam hitvaa gopeeh kaama-yaanaa maam asau bhajate priyahtato gatvaa vanoddesham driptaa keshavam abraveet na paaraye ’ham chalitum naya maam yatra te manahevam uktah priyaam aaha skandham aaruhyataam iti tatash chaantardadhe krishnah saa vadhoor anvatapyata]
Blended reading (Sanskrit + English inline)
sā ca mene tadātmānaṁ variṣṭhāṁ sarva-yoṣitām hitvā gopīḥ kāma-yānā mām asau bhajate priyaḥtato gatvā vanoddeśaṁ dṛptā keśavam abravīt na pāraye ’haṁ calituṁ naya māṁ yatra te manaḥevam uktaḥ priyām āha skandham āruhyatām iti tataś cāntardadhe kṛṣṇaḥ sā vadhūr anvatapyata
“ ‘My dearmost Kṛṣṇa, You are worshiping Me and giving up the company of all the other gopīs, who wanted to enjoy themselves with You.” Thinking like this, Śrīmatī Rādhārāṇī considered Herself Kṛṣṇa’s most beloved gopī. She had become proud and had left the rāsa-līlā with Kṛṣṇa. In the deep forest She said, “My dear Kṛṣṇa, I cannot walk any more. You can take Me wherever You like.” When Śrīmatī Rādhārāṇī petitioned Kṛṣṇa in this way, Kṛṣṇa said, “Just get up on My shoulders.” As soon as Śrīmatī Rādhārāṇī began to do so, He disappeared. Śrīmatī Rādhārāṇī then began to grieve over Her request and Kṛṣṇa’s disappearance.’

These three verses are quoted from Śrīmad-Bhāgavatam (10.30.36-38).

— A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupāda
📝 My note

← Read full Chapter 19