FolioCorpusCaitanya-caritāmṛta

Caitanya-caritāmṛta 19.76

svakīyasya prāṇārbuda-sadṛśa-goṣṭhasya virahāt pralāpān unmādāt satatam ati kurvan vikala-dhīḥ dadhad bhittau śaśvad vadana-vidhu-gharṣeṇa rudhiraṁ kṣatotthaṁ gaurāṅgo hṛdaya udayan māṁ madayati
[svakeeyasya praanaarbuda-sadrisha-goshthasya virahaat pralaapaan unmaadaat satatam ati kurvan vikala-dheeh dadhad bhittau shashvad vadana-vidhu-gharshena rudhiram kshatottham gauraango hridaya udayan maam madayati]
Blended reading (Sanskrit + English inline)
svakīyasya prāṇārbuda-sadṛśa-goṣṭhasya virahāt pralāpān unmādāt satatam ati kurvan vikala-dhīḥ dadhad bhittau śaśvad vadana-vidhu-gharṣeṇa rudhiraṁ kṣatotthaṁ gaurāṅgo hṛdaya udayan māṁ madayati
“Because of separation from His many friends in Vṛndāvana, who were like His own life, Śrī Caitanya Mahāprabhu spoke like a madman. His intelligence was transformed. Day and night He rubbed His moonlike face against the walls, and blood flowed from the injuries. May that Śrī Caitanya Mahāprabhu rise in my heart and make me mad with love.”
📝 My note

← Read full Chapter 19