Caitanya-caritāmṛta 16.132
kṛṣṇa ye khāya tāmbūla, kahe tāra nāhi mūla, tāhe āra dambha-paripāṭī tāra yebā udgāra, tāre kaya ‘amṛta-sāra’, gopīra mukha kare ‘ālabāṭī’
[krishna ye khaaya taamboola, kahe taara naahi moola, taahe aara dambha-paripaatee taara yebaa udgaara, taare kaya ‘amrita-saara’, gopeera mukha kare ‘aalabaatee’]
Blended reading (Sanskrit + English inline)
kṛṣṇa ye khāya tāmbūla, kahe tāra nāhi mūla, tāhe āra dambha-paripāṭī tāra yebā udgāra, tāre kaya ‘amṛta-sāra’, gopīra mukha kare ‘ālabāṭī’
“The betel chewed by Kṛṣṇa is priceless, and the remnants of such chewed betel from His mouth are said to be the essence of nectar. When the gopīs accept these remnants, their mouths become His spittoons.
My note
Source: vedabase.io