FolioCorpusCaitanya-caritāmṛta

Caitanya-caritāmṛta 1.153

gṛhāntaḥ khelantyo nija-sahaja-bālyasya balanād abhadraṁ bhadraṁ vā kim api hi na jānīmahi manāk vayaṁ netuṁ yuktāḥ katham aśaraṇāṁ kām api daśāṁ kathaṁ vā nyāyyā te prathayitum udāsīna-padavī
[grihaantah khelantyo nija-sahaja-baalyasya balanaad abhadram bhadram vaa kim api hi na jaaneemahi manaak vayam netum yuktaah katham asharanaam kaam api dashaam katham vaa nyaayyaa te prathayitum udaaseena-padavee]
Blended reading (Sanskrit + English inline)
gṛhāntaḥ khelantyo nija-sahaja-bālyasya balanād abhadraṁ bhadraṁ vā kim api hi na jānīmahi manāk vayaṁ netuṁ yuktāḥ katham aśaraṇāṁ kām api daśāṁ kathaṁ vā nyāyyā te prathayitum udāsīna-padavī
“ ‘I was engaged in My own playful activities in My home, and because of My childish innocence I did not know right from wrong. Therefore, is it good for You to have forced Us into being so much attracted to You and then to have neglected Us? Now You are indifferent to Us. Do You think this is right?’

This verse (Vidagdha-mādhava 2.46) is spoken to Kṛṣṇa by Śrīmatī Rādhārāṇī.

— A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupāda
📝 My note

← Read full Chapter 1