FolioCorpusCaitanya-caritāmṛta

Caitanya-caritāmṛta 1.151

śrutvā niṣṭhuratāṁ mamendu-vadanā premāṅkuraṁ bhindatī svānte śānti-dhurāṁ vidhāya vidhure prāyaḥ parāñciṣyati kiṁ vā pāmara-kāma-kārmuka-paritrastā vimokṣyaty asūn hā maugdhyāt phalinī manoratha-latā mṛdvī mayonmūlitā
[shrutvaa nishthurataam mamendu-vadanaa premaankuram bhindatee svaante shaanti-dhuraam vidhaaya vidhure praayah paraanchishyati kim vaa paamara-kaama-kaarmuka-paritrastaa vimokshyaty asoon haa maugdhyaat phalinee manoratha-lataa mridvee mayonmoolitaa]
Blended reading (Sanskrit + English inline)
śrutvā niṣṭhuratāṁ mamendu-vadanā premāṅkuraṁ bhindatī svānte śānti-dhurāṁ vidhāya vidhure prāyaḥ parāñciṣyati kiṁ vā pāmara-kāma-kārmuka-paritrastā vimokṣyaty asūn hā maugdhyāt phalinī manoratha-latā mṛdvī mayonmūlitā
“ ‘Upon hearing of My cruelty, moon-faced Rādhārāṇī may establish some kind of tolerance in Her aggrieved heart. But then She might turn against Me. Or, indeed, being fearful of the lusty desires invoked by the bow of formidable Cupid, She might even give up Her life. Alas! I have foolishly uprooted the soft creeper of Her desire just when it was ready to bear fruit.’

Having been very cruel to Śrīmatī Rādhārāṇī, Kṛṣṇa is repenting in this way (Vidagdha-mādhava 2.40).

— A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupāda
📝 My note

← Read full Chapter 1