Caitanya-caritāmṛta 1.146
akāruṇyaḥ kṛṣṇo yadi mayi tavāgaḥ katham idaṁ mudhā mā rodīr me kuru param imām uttara-kṛtim tamālasya skandhe vinihita-bhuja-vallarir iyaṁ yathā vṛndāraṇye ciram avicalā tiṣṭhati tanuḥ
[akaarunyah krishno yadi mayi tavaagah katham idam mudhaa maa rodeer me kuru param imaam uttara-kritim tamaalasya skandhe vinihita-bhuja-vallarir iyam yathaa vrindaaranye chiram avichalaa tishthati tanuh]
Blended reading (Sanskrit + English inline)
akāruṇyaḥ kṛṣṇo yadi mayi tavāgaḥ katham idaṁ mudhā mā rodīr me kuru param imām uttara-kṛtim tamālasya skandhe vinihita-bhuja-vallarir iyaṁ yathā vṛndāraṇye ciram avicalā tiṣṭhati tanuḥ
“[Śrīmatī Rādhārāṇī said to Her constant companion Viśākhā:] ‘My dear friend, if Kṛṣṇa is unkind to Me, there will be no need for you to cry, for it will not be due to any fault of yours. I shall then have to die, but afterwards please do one thing for Me: to observe My funeral ceremony, place My body with its arms embracing a tamāla tree like creepers so that I may remain forever in Vṛndāvana undisturbed. That is My last request.’ ”
Purport
This verse is Vidagdha-mādhava 2.47.
— A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupāda
My note
Source: vedabase.io