Caitanya-caritāmṛta 1.142
ekasya śrutam eva lumpati matiṁ kṛṣṇeti nāmākṣaraṁ sāndronmāda-paramparām upanayaty anyasya vaṁśī-kalaḥ eṣa snigdha-ghana-dyutir manasi me lagnaḥ paṭe vīkṣaṇāt kaṣṭaṁ dhik puruṣa-traye ratir abhūn manye mṛtiḥ śreyasī
[ekasya shrutam eva lumpati matim krishneti naamaaksharam saandronmaada-paramparaam upanayaty anyasya vamshee-kalah esha snigdha-ghana-dyutir manasi me lagnah pate veekshanaat kashtam dhik purusha-traye ratir abhoon manye mritih shreyasee]
Blended reading (Sanskrit + English inline)
ekasya śrutam eva lumpati matiṁ kṛṣṇeti nāmākṣaraṁ sāndronmāda-paramparām upanayaty anyasya vaṁśī-kalaḥ eṣa snigdha-ghana-dyutir manasi me lagnaḥ paṭe vīkṣaṇāt kaṣṭaṁ dhik puruṣa-traye ratir abhūn manye mṛtiḥ śreyasī
“[Experiencing previous attachment to Kṛṣṇa (pūrva-rāga), Śrīmatī Rādhārāṇī thought:] ‘Since I have heard the name of a person called Kṛṣṇa, I have practically lost My good sense. Then, there is another person who plays His flute in such a way that after I hear the vibration, intense madness arises in My heart. And again there is still another person to whom My mind becomes attached when I see His beautiful lightninglike effulgence in His picture. Therefore I think that I am greatly condemned, for I have become simultaneously attached to three persons. It would be better for Me to die because of this.’
Purport
This verse is Vidagdha-mādhava 2.9.
— A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupāda
My note
Source: vedabase.io